Sosyal medya, telefon alışkanlıkları ve ekran üzerinden kurulan ilişkilerin ruh hâlimize etkisi.
Şehir dışında yaşayan annenle görüntülü konuşuyorsun. Kamera açılınca yüzündeki ifadeyi görüyorsun; bir süre evdeki çiçekleri gösteriyor, sonra mutfaktan ses geliyor. Telefonu kapattığında…
İlişkindeki zor bir günü uzun bir paylaşımla anlattın. Onlarca kişi mesaj gönderdi, kalpler bıraktı, senin tarafında olduğunu söyledi. Bir süre kendini anlaşılmış hissettin. Fakat akşam…
“Tamam.” Tek kelime, bir nokta. Arkadaşın yazdı. Bir anda aklına onlarca ihtimal geliyor: Kızdı mı? Söylediğim bir şeye mi bozuldu? Konuşmayı mı bitirmek istiyor? Halbuki aynı kişi…
Telefonunda yıllardır açık duran bir grup var. Her gün onlarca mesaj geliyor. Çoğunu okumuyorsun, bir kısmı seni ilgilendirmiyor. Çıkmak istiyorsun ama ekranda görünecek o kısa bildirim…
Gözünü açtın. Henüz yataktan kalkmadın. Telefonu uzanıp aldın ve birkaç saniye içinde dünyanın her yerinden üzücü haberler önüne döküldü. Bir kaza, bir tartışma, ekonomik bir kriz, sert…
Telefon masanın üzerinde duruyor. Ne çaldı ne titredi. Yine de elin ona gidiyor. Ekranı açıp kapatıyorsun; yeni mesaj yok. Beş dakika sonra aynı hareketi tekrarlıyorsun. Günün sonunda…
Gece ev sessizleşiyor. Yapılacak işler bitiyor. Telefonu eline alıyorsun. Bir video, bir mesaj, sonra başka bir uygulama…
Saat gece yarısını geçti. “Son bir şeye bakacağım” dedin. Önce mesajlar, sonra haberler, ardından bir video… Telefonu bıraktığında gözlerin yorulmuş ama zihnin hâlâ hareketli.
Telefonu açıyorsun. Herkes bir yerde. Birileri buluşmuş, birileri konserden fotoğraf koymuş, birileri yeni bir şey satın almış.
Birinin tatil fotoğrafına bakıyorsun. Ardından bir başkasının evine. Sonra yeni işini kutlayan bir arkadaşın çıkıyor karşına.
Telefon ekranında onlarca insan var. Fotoğraflar, yorumlar, mesajlar, yeni hikâyeler… Bir saat geçiyor. Sonra bir saat daha. Ekranı kapattığında odadaki sessizlik hâlâ yerinde.
Bugün – kişi Psikoanaliz'i okudu · Bu ay – ziyaret. Nasıl sayıyoruz?
