Arkadaşlık, aidiyet, dışlanma, iyilik ve kalabalık içindeki davranışlarımız üzerine yazılar.
Mahallendeki kütüphanede haftada bir saat kitap düzenlemeye başladın. İlk gün kimseyi tanımıyordun. Üçüncü hafta kapıda seni isminle çağıran biri oldu. Bir işin ucundan tutmak, hayatında…
Günün koşuşturmasından sonra bir masa kuruluyor. Herkes aynı şeyi yemese de oturuyor, birisi gününü anlatıyor, diğeri dinliyor. Başka bir evde ise herkes farklı saatte karnını doyuruyor.…
Yeni tanıştığın iki kişiyi düşün. Birisi uzun uzun kendisini anlatıyor, arada söylediklerini dinlemeden başka konuya geçiyor. Diğeri bir cümlene takılıp 'Peki sonra ne oldu?' diye soruyor.…
Bir komşun sen evde yokken kargonu teslim aldı. Ertesi hafta onun yardım isteğine daha istekli yaklaştığını fark ettin. Sana küçük bir iyilik yapılınca “Ben de bir şey yapmalıyım” hissi…
Üç arkadaş aynı masada oturuyor. İkisi aralarında plan yapıyor, üçüncünün yüzüne bakmıyor. Sözünü tamamlamasına fırsat vermiyorlar. Kimse bağırmadı, açıkça kötü bir şey söylemedi. Yine de…
Yeni girdiğin iş yerinde herkes öğle arasında telefonundan çalışmaya devam ediyor. Kimse kalkıp rahatça yemek yemiyor. Sen de ekranına bakıyorsun; çünkü kalkarsan tembel görüneceğinden…
Bir arkadaşınla film izliyorsun. İkiniz de aynı sahnede gülüyorsunuz. Bir sonraki sahnede ikinizin de yüzü ciddileşiyor. Film bittiğinde “Çok güzelmiş” demekle kalmıyorsun; sanki o akşam…
Arkadaşın zor bir gününde seni dinlemişti. Aradan haftalar geçti. Bugün ona kısa bir mesaj attın: “O gün beni gerçekten dinlemen çok iyi gelmişti, teşekkür ederim.” Mesajı gönderdikten…
Aynı iki kelime: “İyi misin?” Biri kapıdan girerken öylesine soruyor, diğeri gözlerinin içine bakıp yavaşça söylüyor. İlkinde “İyiyim” deyip geçiyorsun. İkincisinde boğazın düğümleniyor.…
Arkadaşın sonunda istediği işe kabul edilmiş. Telefonda sevincini duyunca sen de mutlu oluyorsun; gerçekten hak ettiğini düşünüyorsun. Sonra telefonu kapatıp kendi hayatına bakıyorsun. Bir…
Gün içinde toplantı yaptın, telefona cevap verdin, arkadaşlarınla yemek yedin. Akşam biri “Bir kahve içelim” deyince aklından geçen ilk cümle şu: “Kimseyle konuşmak istemiyorum.” Oysa…
“Sana bir şey söyleyeceğim ama aramızda kalsın.” Bu cümleyi kurarken sesin biraz değişiyor. Karşındaki artık yalnızca birlikte kahve içtiğin kişi değil; senin sakladığın bir parçayı…
Evde tek başına bir şarkıyı rahatça söylüyorsun. Arkadaşların “Bir de bizim yanımızda söyle” dediğinde sesin titriyor. Oysa yaptığın iş aynı. Başka biri ise seyirci karşısında daha canlı…
Bugün – kişi Psikoanaliz'i okudu · Bu ay – ziyaret. Nasıl sayıyoruz?
