Kaygı, panik, depresif belirtiler, takıntılı düşünceler ve tükenmişlik üzerine genel bilgilendirme yazıları. Bu yazılar tanı veya tedavi yerine geçmez.
Gece ışığı kapattın. Yarın erken kalkacaksın. Tam gözlerini kapatacakken beş yıl önce bir toplantıda söylediğin o tuhaf cümle aklına düşüyor. Kimsenin hatırlamadığından neredeyse eminsin.…
Aklına rahatsız edici bir görüntü geldi. Onu düşünmek istemiyorsun. Hemen dikkatini başka yere çevirmeye çalıştın. Bir süre sonra aynı düşünceyi hatırladın ve kendine kızdın: “Neden hâlâ…
Bir süredir iyi değilsin. İşe gidiyorsun ama odaklanmak zor. İnsanlarla konuşuyorsun ama içindeki ağırlık geçmiyor. Bir uzmandan randevu almak aklına geliyor. Sonra hemen başka bir cümle…
Yakının aramana cevap vermiyor. İlk düşünce sıradan: “Meşguldür.” Beş dakika sonra aklına başka bir ihtimal geliyor. Ya telefonu kapandıysa? Ya başına bir şey geldiyse? Bir süre sonra…
Kapıyı açıyorsun. İçeride insanlar konuşuyor, gülüyor, masalara doğru yürüyor. Sen ilk adımını attığın anda sanki odanın bütün sesi kesilmiş gibi hissediyorsun. “Nereye oturacağım?”…
Sabah uyandın. Telefonunda kötü haber yok. İşler planlandığı gibi gidiyor. Evde büyük bir sorun da yaşanmıyor. Buna rağmen göğsünün içinde tanımlayamadığın bir sıkışma var. Sanki bir şey…
Bilgisayarı kapattın. Çalışma saati bitti. Fakat kafanın içinde toplantı devam ediyor. Yarın yapılacaklar listesi, yetişmeyen işler, geri dönülmesi gereken mesajlar… Evdesin ama iş hâlâ…
Bir arkadaşın seni dinlemedi. “Narsist” dedin. Bir başkası özür dilemedi. Aynı kelime geldi. Eski ilişkinin tartışmalarını anlattın, yine aynı etiket ortaya çıktı. Sonunda herkes aynı…
Sabah sevdiğin birinin yanında huzurlusun. Öğleden sonra küçük bir tartışma bütün yakınlık duygunu sarsıyor. Kendini terk edilmiş, kırgın ve öfkeli hissediyorsun. Böyle anlarda insanın…
Sabah çok iyi hissediyordun, akşam moralin bozuldu. Bir arkadaşın “Sen de bipolar gibisin” dedi. Kelime kolay söylendi. Fakat bipolar bozukluk, gün içindeki sıradan duygu değişimlerinin…
İşe başladın. Bir e-postayı açtın, sonra başka bir sekme geldi. Toplantıyı unutmadın ama hazırlığını son ana bıraktın. Gün boyunca çok çalıştın; akşam elinde bitmiş iş az. “Dikkatini ver”…
En sevdiğin şarkı çalıyor. Eskiden sesini açardın. Şimdi yalnızca duyuyorsun. Sevdiğin arkadaşın buluşmak istiyor; istemediğinden değil, içinden hiçbir şey gelmediğinden erteliyorsun.…
Kapıyı kilitledin. Üç kez kontrol ettin. Sonra uzaklaşırken aynı soru geri geldi: “Ya açık kaldıysa?” Geri döndün. Yeniden baktın. Rahatladın. Beş dakika sonra soru tekrar ortaya çıktı.…
Bugün – kişi Psikoanaliz'i okudu · Bu ay – ziyaret. Nasıl sayıyoruz?
